Dolomity 2024
W końcówce lipca wybraliśmy się Dolomity. Skład dwuosobowy z KW Bydgoszcz czyli Mariusz Szwarc i Maciej Grzegorczyk. Udało nam się trafić w całkiem dobrą pogodę i wykorzystaliśmy ją na przejście kilku dróg. Wszystkie udało się zrobić OS. Poniżej przedstawiam trochę informacji na temat naszych przejść.
Droga Spicgolo del Police.
Szczyt II Pollice delle Cinque Dita. Grupa Sassolungo.
Droga o niewielkich trudnościach IV Długość około 250 m plus 100 m rampą. Wliczając I-II rampę rozkłada się na 9 wyciągów. Czas według przewodnika około dwie i pół do trzech godzin.
Schemat i opis w przewodniku Mauro Bernardi Dolomity Najpiękniejsze drogi wspinaczkowe i ferraty wokół doliny Val Gardena. Pomimo niewielkich trudności droga moim zdaniem bardzo ładna. Biegnie głównie filarem. Skała lita.
Podejście :
ścieżką z pod dolnej stacji gondolki lub wyjazd gondolką do schroniska Toni Demetz.
Zejście:
Zjazd ze szczytu na przełęcz około 50 m (po drodze są jeszcze dwa stanowiska zjazdowe jakby ktoś miał krótszą linę) Z przełęczy stojąc przodem do ściany po której się zjeżdża kilka metrów w prawo jest ring. Tam się kierować. Zejść z pierwszego progu wspiąć się 2- 3 m w górę i wytrawersować półeczką do stanowiska zjazdowego po prawej stronie. Ważne żeby to miejsce odnaleźć i nie zjeżdżać dalej żlebem pomimo że są tam jakieś stanowiska zjazdowe. Z powyższego stanowiska dwa zjazdy połogą płytą lub dysponując 2×60-metrową liną można zjechać na raz do ścieżki dalej za kopczykami dojście do kolejnego stanowiska. Stamtąd w trzech zjazdach do podstawy ściany. Skąd już blisko na piwo do schroniska.
Droga Via Amerigo.
Szczyt II Pollice delle Cinque Dita. Grupa Sassolungo.
Droga o trudnościach V
Długość około 190 m. Rozkłada się na 5 wyciągów. Droga ze stałą asekuracją. Głównie z pętli ( różnej jakości) plus kilka spitów. Na siłę można dołożyć coś swojego.
Schematy do znalezienia w internecie https://www.tonidemetz.it/en/climbing.php
Zejście :
Od ostatniego stanowiska 20-30 m w dół do pierwszego stanowiska zjazdowego. Stamtąd w trzech zjazdach do postawy ściany.
Droga Spigolo Giallo (Żółty Filar).
Szczyt Cima Piccola di Laverado.
Droga o trudnościach VI+
Długość około 340 m. Rozkłada się na 13 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Mauro Bernardi Dolomity Najpiękniejsze drogi wspinaczkowe wokół Cortiny d’Ampezzo.
Aby wspinać się na Cimach najlepiej dostać się płatną drogą na wielki parking przy schronisku Auronzo. Warto wybrać się tam wcześnie rano. My na bramkach byliśmy o 6:00 i było ok ale z pół godziny później droga zaczyna się korkować.
Droga Spigolo Giallo to chyba największy klasyk na Cima Piccola. Kluczowe trudności mają bardzo dobrą asekuracją. Na końcu kluczowego wyciągu nowe stanowisko z ringów. Jednak żeby uniknąć wiszącego stanowiska lepiej wytrawersować 10-15 metrów w lewo robiąc kolejny wyciąg do wygodnej półki ze stanowiskiem z ringów.
Zejście jest dobrze opisane w powyższym przewodniku. Generalnie należy podążać półką następnie zacięciem do góry i kolejną półką na końcu której jest zjazd na przełączkę. Dojść do głównego szczytu Cima Piccola gdzie jest pierwsze z ośmiu stanowisk zjazdowych. Wszystkie stanowiska są nowe z olbrzymich ringów. Należy omijać nadal wiszące stare stanowiska zjazdowe. Zjeżdża się na przełęcz między Cima Piccola a Cima Grande. Stamtąd schodzi się żlebem w prawo stojąc przodem do ściany po której się zjeżdża. W żlebie jest jeszcze jeden krótki zjazd przez zaklinowany głaz. My dalej zastaliśmy sporo starego twardego śniegu. Trochę udało nam się po nim zejść resztę zjechaliśmy na pełną długość 60 metrów z nienajlepszego stanowiska. Ze żlebu wychodzi się na ścieżkę podejściową pod ścianę a później szlakiem do schroniska Auronzo
Droga Quinz.
Szczyt Ultimo Spirito.
Droga o trudnościach VI-
Długość około 135 m + 100 m na szczyt. Rozkłada się na 6 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Mauro Bernardi Dolomity Najpiękniejsze drogi wspinaczkowe wokół Cortiny d’Ampezzo.
Połowa pierwszego wyciągu słaba asekuracja dalej skała bardzo dobra i bardzo dobra asekuracja. Moim zdaniem mimo że niedługa to bardzo fajna droga. Zwłaszcza przedostatni wyciąg.
Żeby zejść najpierw należy dojść do szczytu i zjechać z pętli na drzewie. Zjeżdża się na przełęcz skąd schodzi się żlebem i piargami do łąk.
Droga Diretta Dimai.
Szczyt Torre Grande w grupie Cinque Torri.
Droga o trudnościach VI+
Długość około 170 m + 100 m. Rozkłada się na 8 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Mauro Bernardi Dolomity Najpiękniejsze drogi wspinaczkowe wokół Cortiny d’Ampezzo.
Na drodze wymieniono asekuracje więc w górnych partiach jest sporo ringów. Asekuracja dobra. Jakość skały bardzo dobra.
Zejście według opisu jest dość skomplikowane Najkrócej: po zlokalizowaniu łańcucha zjazdowego (do którego należy zejść kilka metrów terenem dwójkowym) zjechać lekko w prawo do półki (zjazd około 30 m) i nią zjeść w lewo do szerokiej przełęczy między turniami. Następnie kierować się według kopczyków do kolejnego zjazdu który jest na drodze normalnej na wierzchołek północny.
Droga Bella E Monella
Szczyt Torri Di Falzarego
Droga o trudnościach 6a+
Długość około 255 m + 25 m do szczytu. Rozkłada się na 8 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Alessio Conz „Dolomiti new age”
Dojście z parkingu przy restauracji „Strobel”
Droga wyposażona w stałą asekurację. Skała lita. Na czwartym i piątym wyciągu przy trudnościach około 4 asekuracja nie najlepsza (duże odległości między przelotami) można dołożyć coś swojego. Pierwszy wyciąg kończy się pod zacięciem zamkniętym okapem w żółtej skale. Trzeci i czwarty wyciąg można zrobić naraz. Po dojściu na szczyt zejście dwójkowo-trójkową ścieżką do stanowiska zjazdowego stamtąd zjazd około 20 m na przełęcz i dalej zejście po progach skalnych żlebem w dół.
Droga Primo Spigolo.
Szczyt Tofana di Rozes.
Droga o trudnościach V+
Długość około 480 m
Rozkłada się na 14 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Mauro Bernardi „Dolomity Najpiękniejsze drogi wspinaczkowe wokół Cortiny d’Ampezzo”.
Na drodze zainstalowano nowe stanowiska ze spitów. Rozmieszczone są w innych miejscach niż na schemacie w powyższym przewodniku. Przykładowo początkowe zacięcie które jest oryginalnie robione na trzy wyciągi teraz robi się na dwa długie 50-60 m. Wydaje mi się że nowe stanowiska nabite są bardziej optymalnie w dogodnych i wygodnych miejscach. Żeby tak się poruszać konieczne jest lina 60 metrowa. Asekuracja dobra. Jakość skały bardzo dobra (niewiele chwytów się rusza chociaż są miejsca wyślizgane).
Zejście według opisu z przewodnika. Wyraźna ścieżka. Parę lat temu podobno był obryw i w jednym miejscu ścieżka się trochę zepsuła, ale w tym miejscu zostało dobite kilka ringów i można przejść ten fragment z dobrą asekuracją.
Droga Compay Segundo
Szczyt Caston D’Averau – Col dr Limedes
Droga o trudnościach 6b
Długość około 200 m.
Rozkłada się na 7 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Alessio Conz „Dolomiti new age”
Dojście z parkingu przy „Caprile to Pian di Falzarego”
Droga wyposażona w stałą asekurację. Skała lita. Na piątym czwórkowy wyciągu przy trudnościach około 3 asekuracja nie najlepsza (duże odległości między przelotami).
Zejście. Z ostatniego stanowiska stojąc przodem do kosówek iść w lewo krawędzią ściany. Po chwili pojawia się ścieżka z kopczykami. Iść aż pojawi się kamienisty żleb. Pod koniec żlebu jeden zjazd około 35 m. Dalej ścieżką przez las na parking.
Droga La Bella Epoque
Szczyt Torrione Marcella
Droga o trudnościach 6b/A0
Długość około 200 m.
Rozkłada się na 7 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Alessio Conz „Dolomiti new age”
Dojście: parking znajduje się na szóstym kilometrze drogi SP638. Z parkingu doskonale widać ścianę. Należy iść początkowo przez łąkę, przejść przez strumień i dalej ścieżką z kopczykami. Pod ścianą w lewo do wielkiego żlebu i nim kawałek pod górę.
Droga wyposażona w stałą asekurację. Pierwsze wyciągi bez szału. Momentami krucho i dość rzadko obite. Dalej skała lita. Od dość czujnego trawersu zaczyna się doskonałe wspinanie. Kluczowy wyciąg w przewodniku wyceniony jest na 6b. Na stronie autora Mario Dibona wycena jest 6b/A0. Przeszliśmy to klasycznie OS i w moim odczuciu może być około 6c+. Na trudniejszych wyciągach asekuracja bardzo dobra. Droga wygląda na rzadko chodzoną (byliśmy sami, a na sąsiedniej Nikibi trzy zespoły). Przy okazji polecam Nikibi 6b+. Zrobiłem ją wiele lat wcześniej i zapamiętałem jako bardzo fajne wspinanie.
Zejście. W lewo do wielkiego żlebu i nim w dół.
Przebieg drogi i zejście
Początek „La Bella Epoque”
Droga Via Del Grattacielo
Szczyt Torrione Mondeval
Droga o trudnościach 6b
Długość około 220 m.
Rozkłada się na 6 wyciągów.
Schemat i opis między innymi w przewodniku Alessio Conz „Dolomiti new age”
Dojście z parkingu na Passo Giau szlakiem 436.
Droga wyposażona w stałą asekurację. Standardowo im większe trudności tym asekuracja lepsza. Warto mieć trochę sprzętu na dołożenie własnej asekuracji. W górnej części po trawersie szeroką półką start w ostatni wyciąg mało ewidentny. Brak na nim stałej asekuracji
Zejście. Trzeba znaleźć żleb którym prowadzi linia kilku zjazdów.
Ściana z drogą Via Del Grattacielo Zaznaczony żleb ze zjazdami
